...زير طاق آسمان يك ديوانه...

و تو مستی با موسيقی و نوشتن و شکلات تلخ و تند و پرتقال روی کيس...

می شود بقيه کارها را تعطيل کرد!

راحت!!

هنوز نمرده ام و هنوز مرگ جرات نزديک شدن را ندارد....

شايد در خانه ای با سايز بالاتر و سرعت پرواز بيشتر...

در بلاگفای پست فطرت!!!

در خانه جديد:

ديوونه خوونه

کی می ميری ديوونه؟؟!!

 مرد همين طور معطل ايستاده بود و آدم ها او را از  عقب و چپ و راست  هل مي دادند و بعضي هاشان به او دست تكان مي دادند يا شكلك در مي آوردند.مرد با حركت كوتاه سر انگار که از او سوالي پرسيده باشند، ناگهان يكي از دست هايش را بالا آورد و كاغذهاي توي دستش را به شدت در هوا تكان داد و فرياد زد:«آهاي مردم!نگاه كنيد!من كه اصلا باورم نمي شود!»

همه هورا كشيدند و دست زدند و ادامه دادند به هل دادن مرد از عقب و چپ و راست و جلو. چند نفر آمدند و دست چند نفر ديگر را كشيدند و بردند كنار. مرد دوباره پيدايش شد. شانه آدمي را محكم گرفته بود.پرسيد:«چقدر؟»

و آن ادم انگشت هايش را نشان داد و فریاد زد:«اينقدر!»

همه جيغ كشيدند و بالا و پايين پريدند و همديگر را از عقب و چپ و راست و جلو هول دادند.فريادها همچنان به گوش مي رسيد:

ـ شما چقدر؟

ـ اين هوا !

ـ تو چي كوچولو؟

ـ سه تا!

ـ خانم شما؟

ـ اوهو اهو هفتادو هشت مميز شونصد و هفتاد و چهار تا !! اوهو اوهو....

ـ واي من كلي احساساتي شده ام!شماها چقدر خوبين!!

چند نفر آمدند و خواستند همه را هل بدهند كنار.مرد كاغذهاي دستش را دوباره تكان داد:

ـ آقا برو كنار! مي خوايم چند تا از اون آدم گداها رو نشونتون بديم!

طاقت نياورد و رويش را گرداند. به هواي ماهي هاي رنگي كه هر روز در تلويزيون نشان مي داد آمده بود و امروز خبري از آن ها نبود.به ويترين مغازه تكيه كرد و خيره شد به كفش هاي گلي اش كه با دهان باز و بزرگشان داشتند به او دهن كجي مي كردند . بعد به روپوش پس پيارسال الهه خواهرش و ...

×××××××××

در پلاستيك را باز كرد و دفتر مشق اش را كشيد بيرون.بازش كرد.مداد شمشير نشان سياه را كه از دو طرف تراشيده بود را برداشت و شروع كرد به نوشتن......يك جفت كفش پاشنه بلند نوك تيز خاكستري داد زد:«وزنه چند؟»

مداد هم چنان حركت مي كرد......

ـ اوهوي!!با تو ام؟!!!

نايستاد....

يكي از كفش ها خودش را محكم كوبيد زمين و بعد با كفش ديگر رفت.....

كاغذ را از دفتر مشق اش كند...آن را تا كرد....در پاكت گذاشت....در پاكت را چسباند و جلوي آدرس گيرنده نوشت:پلاك12

يکی از بين ما دارد می رود مکه.يا بهتر بگويم حج.اصلا هم اهل اين اداو اطوارها نبود.نفهميديم چی شد که يکدفعه رفت ثبت نام کرد و خواست موبايلش را هم پای اين قضيه بفروشد.بهم گفت:خاک بر سرت کنند!خبر مرگت پاشو بيا دارم می روم بدبخت!اين دانشگاه کوفتی چخت نمی کند که آشغال!
گفتم:نيايم خيلی بهتر است...
دوباره شروع کرد:حمال عوضی!همون حقت است که با اون ....ی بی عقل بری لای يک مشت عرب ملخ خور گم و گور شی!
گفتم:نه که خودت الان نمی ری پيش همون عربها؟
گفت:من جای آدم وارش می رم ... هم شد جا؟با اون ... کوفتی ات؟
گفتم:دلم برايت تنگ شده..
گفت:خير سرت بيا من هم عين مرغ سر کنده ام!
گفتم:من جدا کشته مرده اين تحولات روحی ات شدم اين دم رفتنی خيلی معلوم است که آدم شده ای با اون حرف زدنت!
خنديد
خنديدم...


وقتی ديدمش همون نبود...نگاه هايش...حرف زدنش...انگار همه اون دری وری هايی رو که برايم مثل هميشه حاضر کرده بود رو يادش رفته بود.بوسيدمش....گريه اش گرفت....
گفتم:قرار نشد از اين کارهای تخمی از خودت در بياری ها!
دستمال سفيد و نخی و خاک آلودی را که توی مشتم مچاله شده بود رو گذاشتم کف دستش و گفتم:رفتی اونجا قبل از غسل و وضو و عطر و زيارت نامه و بقيه اين تيتيش بازی ها اول از همه برو مسجد علی و اينو دوباره بکش به همه آن کنگره های چوبی و قرآنهای پاره و شيشه ها و اون رحل و قرآن توی محراب رو که رويشا ن می شود اسم علی را با انگشت نوشت....بعد می آوريش باهاش کار دارم....
ساکت ماند
گريه می کردم......

هيچوقت عادت نداشتم بروم پشت تريبون و خطابه بخوونم اما ديدم که رسم اش نيست اينطور بی مرام بازی در حق دوستای از گل مهربونترم که خيلی خيلی برای من و سکوت های سنگين تر از آوارم صبوری کردند و صبوری.

راستش من يک مدت ايران نبودم....

بعد يک مدت تهران نبودم...

و بعد هم اينکه خود خودم نبودم...

يه زمانی هم بدون اينترنت و چيز ميزای ديگه سپری شد...

مهمتر از همه اينکه اين بهار مثل بهار های هر سال نبود!

اونقدر تفاوت من الارض الی السما داشت که منو زير و رو بکند !

جوری که الان هر کسی منو ببيند نمی شناسد!

يک سوال!

تا حالا کسی ديوانه به رنگ قرمز پر رنگ ديده است؟

گفت: سلام!

گفتم: سلام!

گفت: می مانی؟

گفتم: تو چطور؟

محکم گفت: می مانم!

گفتم: می مانم!

روزی او عزم رفتن کرد....

گفتم: بمان!

گفت: نمی توانم!قول ماندن به ديگری داده ام...

حال مادرم اصلا خوب نيست..........

در ديوونه خوونه تا اطلاع ثانوی تخته است.........

دعا کنيد....

 به پشت دراز کشيده بود و ستاره ها را می شمرد. باد خنکی می وزيد.چشمهايش را بست!

از بچگی دلش می خواست برود و یکی از آن ستاره های پر نور را بردارد اما ... نمی توانست!

یک بار هم به مادر گفته بود. مادر هم دستی به موهایش کشیده بود و جواب داده بود که : نمی شود پسرم!ستاره ها را باید فقط تماشا کرد!او هم پرسیده بود: اگر نردبان بگذاریم چی؟اینجوری به ستاره ها نزدیک تر می شویم!

مادر هم بغض کرده بود. می دانست که او هیچ وقت نمی تواند از نردبان بالا برود. حتی وقتی بزرگ شود.

بعد از آن دیگر هیچ وقت از مادر سراغ ستاره ها را نگرفته بود...

چشمهایش را باز کرد . گلدسته ها مثل دو ستون طلایی نور می درخشیدند.نگاهش به طناب سبز رنگی که دور مچ دستش بسته شده بود خیره ماند. دستش را بالا آورد و امتداد طناب را با نگاه دنبال کرد. سر دیگر طناب به یکی از کنگره های طلایی گره خورده بود. سرش را چرخاند. کمی آن طرف تر دختر بچه کوچکی دستهایش را زیر صورتش داشته بود و خوابیده بود. طناب آبی رنگ او هم از مچ دست راست اش شروع می شد ... از زیر موهای بافته قهوه ای رنگ او می گذشت و به پیراهن قرمزش می رسید و از آنجا هم می رفت کنار یکی از کنگره های طلایی رنگ و دور آن می پیچید....

دخترک مثل خود او از هفت روز پیش آمده بود . از آن موقع حتی یک کلمه هم حرف نزده بود. نه با او نه با مادرش و نه با هیچ کس دیگر!فقط شبها مثل خود او به آسمان خیره می شد. به ستاره های چشمک زن!

یک بار از او پرسیده بود تا حالا از نردبان بالا رفته است؟ سرش را تکان داده بود. پرسیده بود: ستاره ؟ستاره چی؟دخترک لبخند زده بود. بعد انگشتش را بالا آورده بود و به ستاره ها اشاره کرده بود و به لبهایش و بعد.... گریه کرده بود.....

لبهایش را گزید. چشمهایش پر از اشک شد و تصویر دخترک گنگ و کج و معوج....

دخترک گفت: سلام!!

یکه خورد! اشکهایش را به تندی پاک کرد!دخترک گفت: خوبم!!

چشمهایش را چند بار بر هم زد. دخترک خندید و گفت: تو کدوم ستاره هستی؟؟

سرش را به اطراف چرخاند. مادر داشت قرآن می خواند مادر دخترک هم خوابیده بود. صحن هنوز شلوغ نشده بود.صدای ساعت چهار بار در فضا پیچید...چشمهای دختر همچنان بسته بود. دخترک اخم کرد: تشنه ام است!!

صدای دعای سحر از بلند گوهای صحن پخش می شد . انگار کسی صدای دخترک را نمی شنید.دخترک صدایش را بلند تر کرد: آب!

مادر همچنان قرآن می خواند. نیم خیز شد.شیشه آب را برداشت و در لیوان قرمز کمی آب ریخت.دست اش را دراز کرد ولی دخترک از او دور بود...خیلی دور...مادر را صدا کرد ولی مادر نشنید. دوباره صداکرد! دوباره ... دوباره...انگار مادر کر شده بود! مردم کم کم در صف های نماز می نشستند.مادر بلند شد و رفت...به سختی نشست.

دخترک داد زد: تشنه ام است!! آب!!آب!!

کف دستهایش را به زمین فشارداد و نیم خیز شد.دستی جلو آمد! دست راست اش را به او داد . به آرامی از جای بلند شد و با قدمهایی لرزان به راه افتاد......لیوان را به لبهای دخترک نزدیک کرد.دخترک چشمهایش را باز کرد و به او خیره شد! چشمهایش می درخشیدند....کنار او دو ستون موازی نور بود که تا آسمان بالا می رفت .... لبهایش لرزید....دستش را به آرامی به آنها نزدیک کرد و از آنها خود را به سختی بالا کشید........

صدای جیغ مادر را که شنید بی حال کنار دخترک افتاد....صدای همهمه و فریاد های گنگی را می شنید و سایه های که به او به شتاب نزدیک می شدند....طناب سبز باز شده بود و کنار دستش افتاده بود....درست مثل طناب آبی... دستش را مشت کرده بود... آن را به آرامی باز کرد.... کف دستش ستاره ای پر نور می درخشید.....صدای گریه و شیون به همرا ه صدای نقاره فضا را پر کرد....دیگر چیزی نفهمید.....

باران می آمد.خسته شده بود.ساک رنگ و رو رفته اش را روی آسفالت خيس گذاشد.موهای سفيدش از زير چارقد بيرون آمده بوند.کمر راست کرد.ديگر حسابی خيس شده بود.دير شده بود.تاکسی نارنجی رنگی جلوی پايش ايستاد:

ـ کجا می روی مادر؟

ـ ترمينال!

ـ بيا بالا!

ـ خدا عوضت بده پسرم!

دير شده بود.هول برش داشته بود.پياده شد و با دستهای چروکيده و لرزانش گره پايين چهارقد سفيد و بلندش را باز کرد.هميشه پولهايش آنجا بودند.اسکناس را که در آورد چيزی از توی دستش افتاد توی چاله پر اب گوشه خيابان!با دست به صورتش زد:

ـ ای وای خدا مرگم بده!

ــ چی شده مادر؟

خم شدو کاغذ را از ميان آبهای گل آلود بيرون کشيد...

ـ کاغذ بچه ام به چه روزی افتاد!

ـ مگه چه کاغذيه حاج خانوم؟

لبهايش را گزيد.چادر گلدارش را بالا کشيد و رفت....

روی صندلی اتوبوس که نشست کاغذ را باز کرد.گل های زرد و قرمز و بنفش و صورتی ای که دور تا دور آن نقاشی شده بود ديگر قهوه ای شده بودد. دو تا لکه بزرگ هم روی نوشته ها افتاده بود.گوشه چهار قد را روی آنها کشيد. پاک نمی شدند. بغض کرد.چقدر به او سفارش کرده بود که حتما آن را صحيح و سالم توی ضريح بيندازد؟

صبح خروسخوان آمده بود.دور از چشم مامانش!تمام راه را هم دويده بود. او هم همان جا کاغذ را تا کرده بود و گوشه چهار قدش گره زده بود تا جايش امن باشد.اما حالا......

حواس وامانده اش که سر جايش نبود!کاش کاغذ را می گذاشت جای ديگر....

سرباز کنار دستش نشست و دفتر چه کوچکی را باز کرد.دلش را به دريا زد و او را صدا کرد.سرباز سرش را بلند کرد:

ـ الهی خير از جوونيت ببينی مادر!کاغذ نوه ام خراب شده!سواد داری يه جای تميز بنويسی اش؟

پسر کاغذ را گرفت . ورقه ای از دفتر چه اش کند و شروع به نوشتن کرد.سرک کشيد تا بتواند ببيند.طاقت نياورد.پرسيد:

ـ پسرم چی توش نوشته؟

خودکارش را توی جيبش گذاشت و سرش ر نزديک پير زن آورد:

سلام!

حال شما خوب است؟من خوب هستم!

اسم من مهدی است!من به کلاس دوم دبستان می روم.من خواهر و برادر ندارم.بابا مريض بود.بابا بيمارستان رفت.بابا ديگر نيامد.

مادرم خوب است.او کار می کند.مادر سوزن دوزی می کند.مادر دامن می دوزد.من مادر را خيلی دوست دارم.او پول ندارد.

من بايد مدرسه بروم.من مدرسه را دوست ندارم.من مداد ندارم.من دفتر ندارم.کيف من پاره شده است!من ناراحت هستم.بچه ها مصخره ام می کنند!مادر نمی داند.

وقتی مادر خواب بود من گريه کردم.

عزيز جان مشهد می رود.من هم دوست دارم بروم اما نمی شود.

من دلم برای بابا تنگ شده است.من در زير زمين هستم . دارم يواشکی نامه می نويسم.

من مادر را دوست دارم.او غسه می خورد!دستهای مادر درد می کند.او مشهد را دوست دارد.

مادر گفت تو بابای همه هستی!

من تو را خيلی دوست دارم...

بابا جان!

مادر را خوب کن!

خداحافظ!

مهدی رضايی

اشک هايش را پاک کرد . کاغذ چروکيده را از سرباز گرفت.چانه اش می لرزيد.کاغذ هم.زير لب گفت:

ـ همين را می برم......

چاپ شده در نشريه حرم توسط خودم!

نمی گويم عيدتان مبارک چون تا وقتی که خود خودش را نبينيم که می آيد و يکی محکم ميخواباند  توی گوشمان سر کيف نمی آييم....چون تا وقتی که رويش را از ما بچه مزخرفها بر ميگرداند می توانيم پشت اش را ببينيم.... اصلا ديدن نعمت است!شادی است!عيد است! کتک خوردن و پس کله ای زدن به آدم حال ميده نه اين سوسول بازی ها و تولد گرفتن ها ! مخصوصا که نوبتی هم که باشه واسه فلک شدن نوبت ما برو بچ نيمه شعبانی است ! نيمه شعبانی که درست شب تاسوعا اتفاق می افته ! وقتی خودش می گه ما هم خب ميگيم چشم!!!!

نمی گويم عيد شده ! عيد همه مبارک!!!!! چون ......چون عيد وقتی بود که اومد به خواب عزيز جون و گفت :اين بچه زنده می مونه!خيالت تخت!بچه خودم است!.....

اما.....اما حالا عيد نيست! چون من خواب بودم!کر بودم! کور بودم! عين گاوهای مزرعه اصلا حواسم نبود.....اصلا....اصلا اون هم اشتباه کرده!!!!حواسش نبوده!!!!!مگه می شه؟مگه می شه يه موجود چرت و پرت و مزخرفی مثل من.......

لياقت تف کردن رو هم نداری!!!!!!!!!اون حواسش نبوده!!!!!زيادی مهربون بوده!!!!!هميشه زياده از حد است!! نمی فهمم اين چه جور اخلاق ناجوريه که داره!!!از همين ناجور بودنش هم خوشم می آيد!!!همين ناجور  بودنش اونو کرده يه وصله گنده اضافی واسه دنيای پوشالی و تهوع آور ما آدما!شده دکور سر طاقچه! بالای حجره ! نوشته روی پرچم رنگي!!!! کارت پستال بسته های شکلات مينو و آيدين تو مراسم ها !! ترجيع بن حرفهای منبری ها!! ابجدش هم شده مهريه!!!!

بابا دست خوش!!!اين زندگی با اين دکور به اين نازنينی ديگه چی از مسلمونی کم داره هان؟؟؟؟؟ منی هم که روز تولدش رو روزه نمی گيرم چون می خوام شربت بخورم....اسمشو روی شله زرد و پرچم و جزوه دانشگاه و ..... نمی آرم چون نمی خواهم باهاش بازی کنم!!!.....باهاش کل کل می کنم...دعوا می کنم....قهر می کنم.....کشتی ميگيرم....کيف می کنم....حال ميکنم....چون با  بهترين دوستای با مرام ام اين کارارو ميکنم.....همون بهتر که به ما بگن خاک بر سرتون  که هنوز کوچيک و بزرگ و دين و ايمون حاليتون نيست و فقط  بلدين همه چيزو جلف کنين!!!

گم شيد با اين عقايد مزخرف تون و بميريد که حتی سر جزيی ترين چيزها هم شک می کنين و هيچ وقت شماها آدم هم نمی شيد....

کاری به اين حرفا ندارم....وقتی من اسمم ديوونه است يعنی اينکه توی جفت گوشهايم پنبه چپانده ام و جفت چشمهايم رو هم به روی همه چيز بسته ام!!!دوست ندارم  توی اين روز گريه زاری راه بيندازم و التماس کنم و قربون صدقه بروم که اون بيايد و من مث يه سگ پا سوخته سياه(همين حرفايی که همه می زنن!!!)بيفتم به پايش و او را ببوسم!!!!!سر بازش باشم!!!!!....پايش رو ببوسم؟؟؟؟؟سربازش باشم؟؟؟؟؟؟چه غلط ها؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من مال اين حرفا نيستم......من و چه به اين حرفای دری وری؟من و چه به ان ادعاهای گنده گنده؟؟؟منو چه به اين اراجيف؟؟؟حسن علی بقال رو هم قباحت داره اگه دست بندازی!!!اون که ديگه جای خودش رو داره!!!درسته که هميشه زياده از حد رفتار ميکنه و اين دفعه رو هم بی خيالی طی می کنه ولی....نه!!!!!!!

خيلی پر رويی می خواد!!!!!!

ما ديگه آب از سرمون گذشته.......

و........

فقط دلمون برای يه توگوشی تنگ است.....

همين!!!!!!!!!

بغض کرده بود.از بس به او گفته بودند " بچه است!اگر زخمی شود آه و ناله می کند عملیات لو می رود."

از اردوی مشهد به این ور کوک شده بود.سر خبر شده بود بسیج مسجد محسن اینا که دو سه تا محله پایین تر بود می خوان ببرن مشهد.رفته بود با برو بچه ها اسم نوشته بود....کلی هم منت بابا را کشیده بود.قول های گنده گنده که مثل بچه ادم سرشو بندازد پایین و دست از پا خطا نکند.....

توی اتوبوس همه رو عاصی کرده بودند.بس که از سرو کول هم رفته بودند بالا و سر و صدا کرده بودند.وقتی هم که برای نماز ظهر اتوبوس نگه داشته بود حاج کریم مسوول ستاد رو به ملت گفته بود:

__ بسم الله!اول سجود بعدش وجود!

اونا هم که گشنه بودن خب گفته بودند:

__ نخیر!اول وجود بعدش سجود!!

و کرکر زده بودند زیر خنده....

حاجی هم خندیده بود:

__ آهان!قربون آدم چیز فهم!اول وجود .... بعد از سجود!!!

و تند تند بچه ها را پیاده کرده بود.

نزدیک مشهد که رسیده بودن نیمه شب بود.پیرمردی که روی صندلی جلو نشسته بود برگشته بود رو به حاج کریم و گفته بود:

__ حاجی!قربون نفس ات!دیگه نزدیک آقا رسیده ایم!چاووشی بخوان!!

او هم داد زده بود:

__ نه حاجی!بگذار واسه سر صبح!الان آقا خوابند خوبیت نداره!!!!

و بچه ها غش غش خندیده بودند.پیرمرد هم کفری شده بود که:

__ حاج کریم!صحیح نبود اینا رو بی سر و صاحب می آوردی!بچه ان! داغ ان!چیزی حالیشون نیس که!یه جو حال دعا هم واسه ما نگذاشتن!

حاجی کریم هم به بچه ها چشم غره رفته بود.......

                                         **********

بغض کرده بود.نشسته بود توی صحن و زانوهایش را بغل کرده بود.آخر شب بود.دزدکی آمده بود.حیاط خلوت بود.سرش را بلند کرد:"آقا جون!می دونم که خواب نیستین!یه عالمه حرف داشتم....حیف که دیگه حتی یک کلمه شونم نمی تونم بگم....."

قطره اشکی روی گونه اش سر خورد:"من که چیزی حالیم نیس!هر چی حساب می کنم می بینم اومدن من از بیخ غلط بوده!"

نفسش را به سختی بیرون داد.نگاهش خیره ماند به کبوترهایی که از سرما پرهایشان را پوش داده بودد و در کناره های دیواره ایوان طلا جا خوش کرده بودند.صدایش را بلند کرد:"باید از همون اول پا می گذاشتم رو دل صاحب مرده ام!اینجا مال آدم باحال هاست!نه مال بچه فسقلی ها!اینجا رو چه به من پاپتی......"

حال خودش را نمی فهمید . حتی نفهمید کی خوابش برد.....

                                         **********

بغض کرده بود.از بس توی ستاد به او گفته بودند"بچه است!زخمی بشود آه و ناله می کند عملیات لو می رود."نه اروند با کسی شوخی داشت نه عراقی ها.اگر عملیات لو می رفت غواصان که ففط یک چاقو داشتند .قتل عام می شدند.حاج کریم مسوول فرمانده عملیات بغضش را که دید قبول کرد.....

                                         **********

بغض کرده بود.توی گل و لای کنار اروند. ساحل فاو.دراز کشیده بود.جفت پاهایش زودتر از خودش رفته بودند.یا کوسه برده بود یا خمپاره.دهانش را هم پر از گل کرده بود تا عملیات را لو ندهد......

چشمهایش را که بست آقا را دید که آمد بالای سرش و دست برد توی موهایش.....همان جور که توی خواب دیده بود...درست مثل خودش! که چقدر شبیه خواب اش شده بود........

رفتم تو جنگل و یک سره داد زدم....تمام مدت هم پشتم را بهش کرده بودم...از روی قبله نما فهمیده بودم!

رویم نمی شد نگاهش کنم....

رفته بودم بالای یک درخت وسرم را دو دستی گرفته بودم!می خواستم بالاترین جای ممکن باشم....

آدمی که نتواند حرف بزند چیکار می کند؟....معلوم است می نویسد!

اگر از عالم و آدم دلتنگ و خسته شده باشد چطور؟.....خب با او حرف می زند!

حالا اگر با او قهر کرده باشد چی؟......خب اینجا یک کم کار سخت می شود...

دو را ه وجود دارد...یا بی خیالی طی می کند و مثل ... منت می گذارد و آشتی می کند...

اگر هم از روی خجالت و شرم و عصبانیت نتواند....بهتر است با خودش حرف بزند و دلش را بزند به دریا

که اون هم حتما حواسش بهش هست و حرفاتو می شنود....توی این قحطی آدم و دل گشاده برای شنیدن و ساکت ماندن!

اگر خودت رو هم گم کرده باشی چی؟یعنی آنقدر آشفته حال باشی که ندانی کجا گذاشتی اش و الان کجاست آنوقت چی؟

این دیگه می شود حال و روز آدمای دیوانه!آدمای به درد نخور!آدمای نا شکر!آدمای مفت خور!آدمای شکم سیر!آدمای مغروری که افه روشنفکریشون دیگه حال همه رو به هم می زند!آدمای کافر!بی دین!پررو!که اگر کمی توی دلشون درد داشتند دیگه وقتی واسه این لوس بازیا پیدا نمی کردن......

گوشهایت را می گیری....نمی توانی بشنوی ....حرفی بزنی....انگار که لال شده باشی....چقدر از این درختی که ازش رفتی بالا خوشت می آد!خشک شده است.....وسط این جنگل ساده و وحشی ... شاید مرده باشد...نه!...زنده است و تو رو بدون هیچ منتی قبول کرده است.....به آزادی اش حسودیت می شود.... تحملت دیگر تمام شده است

برگشته ای!

اما هنوز ته دلت صاف نیست.....

فردا دوباره می روم سفر...

یا بر می گردم و .....

و یا......

حال و روزم خراب است.........

حال و روزم خراب است....

قهر کرده ام!

يه چند وقتی می شود!

تنهايم!

خيلی وقت است!

اونم اين دم رجب!

کامپيوترم هم دلش برايم سوخت و ۶ صفحه يادداشتی رو که واسه امروز داشتم مث بچه آدم پاک کرد!اونم بعد چند روز خفه خوانی و گم وگوری!دستش درد نکند!لابد صلاحی بوده که نبايد دليل قهر کردنم رو می شده!

خسته ام!

لج کرده ام!

داستان برف جوليا آلوارز رو حتما بخوانيد.خيلی خيلی توپ است!